Wat als ik naïef was? Wat als mijn vertrouwen misplaatst was? Wat als er iets gebeurde waar ik later spijt van zou krijgen als ik het niet had tegengehouden?
Ik stond daar met een warme handdoek in mijn hand, mijn hart klopte sneller dan normaal. Ik zei tegen mezelf dat ik even zou kijken – een snelle controle. De plicht van een verantwoordelijke ouder.
Voordat ik er verder over kon nadenken, liep ik sneller dan normaal door de gang. Ik bereikte haar slaapkamerdeur, haalde diep adem en opende hem.
En ze verstijfden.
Mijn dochter zat niet op haar bed. Ze giechelde niet. Ze keek zelfs niet naar Noah.
Ze zat op haar knieën op de grond.
Hij ook.
Tussen hen in lag een groot stuk karton bedekt met schetsen, handgeschreven notities en zorgvuldig gerangschikte foto’s. Open notitieboekjes lagen verspreid. Gekleurde stiften lagen open. Een laptop stond open, met een diavoorstelling op pauze.
Ze keken allebei geschrokken naar me op.
‘Mam!’ zei mijn dochter, terwijl haar gezicht rood werd. ‘Dit had je nog niet mogen zien.’
Ik knipperde met mijn ogen. « Zie je… wat? »
Noah stond meteen op. « Het spijt ons als dit er vreemd uitziet, » zei hij snel. « We wilden opruimen. »
Mijn dochter stond op en liep de kamer door, terwijl ze voorzichtig mijn hand pakte. Haar stem klonk nerveus maar vastberaden.
‘We werken ergens aan,’ zei ze. ‘Samen.’
