Ik voelde me er helemaal niet mee verbonden.

Het schoolbal had óns moment moeten zijn: ik die de trap afloop terwijl papa veel te veel foto’s maakt.

Zonder hem wist ik niet eens meer wat het betekende.

Op een avond zat ik op de grond met een doos met zijn spullen uit het ziekenhuis: zijn portemonnee, het horloge met het gebarsten glas, en onderin, zorgvuldig opgevouwen zoals hij alles opvouwde, zijn werkhemden.

Blauwe. Grijze. En een vervaagde groene die ik me van jaren geleden herinnerde.

We maakten wel eens de grap dat zijn kast alleen maar overhemden bevatte.

‘Een man die weet wat hij nodig heeft, heeft niet veel anders nodig,’ zei hij dan.

Ik heb een van de shirts lange tijd vastgehouden.

Toen kwam het idee – plotseling en helder.

Als papa niet naar het schoolbal kon komen… dan kon ik hem meenemen.

Mijn tante vond me niet gek, en dat waardeerde ik.

‘Ik kan nauwelijks naaien, tante Hilda,’ zei ik tegen haar.

‘Ik weet het,’ zei ze. ‘Ik zal het je leren.’

Dat weekend spreidden we papa’s overhemden uit over de keukentafel. Haar oude naaigerei lag tussen ons in.

Het duurde langer dan we hadden verwacht.

Ik heb de stof twee keer verkeerd geknipt. Op een avond moest ik een heel stuk uithalen en opnieuw beginnen.

Tante Hilda bleef de hele tijd naast me, begeleidde mijn handen en herinnerde me eraan om het rustig aan te doen.

Sommige nachten huilde ik stilletjes tijdens het werk.

Op andere avonden praatte ik hardop tegen mijn vader.

Mijn tante heeft het ofwel niet gehoord, ofwel ervoor gekozen niets te zeggen.