Deel 3

Die avond aten we samen, maar zonder het enthousiasme van een eerste familievakantie. Elke beweging voelde afgemeten aan. Laura sprak zachtjes; haar ouders boden steeds hun hulp aan, misschien om iets goed te maken wat ze niet helemaal konden benoemen. Álvaro keek me nauwelijks aan.

Nadat hij de kinderen in de grote gemeenschappelijke kamer naar bed had gebracht, kwam hij naar buiten op de veranda waar ik met een deken over mijn knieën zat.

‘Mam…’ zei hij, terwijl hij tegen de reling leunde. ‘Ik denk dat ik een fout heb gemaakt.’

Ik antwoordde niet meteen. Ik keek naar de donkere lijn aan de horizon.

‘Je wilde me niet kwetsen,’ zei ik uiteindelijk. ‘Je ging er gewoon vanuit dat ik me altijd wel zou aanpassen. Dat mijn ruimte nog een beetje kleiner kon worden en dat er niets zou gebeuren.’

Hij zuchtte.

“Toen papa stierf, dacht ik dat het het beste was dat je niet alleen zou zijn. Dat het goed voor je zou zijn om bij ons te zijn. Ik had er niet aan gedacht… dat je ook een eigen plekje nodig had.”

Ik knikte langzaam.

“Ik heb dit huis gekocht om opnieuw te beginnen, Álvaro. Niet om weer te verdwijnen in het leven van anderen.”