Een adres dat niet het huis van zijn grootouders was.

Jenna’s naam.

Ik bladerde erdoorheen, mijn hersenen probeerden het bij te benen.

Er waren berichtenwisselingen tussen hem en Jenna van die dag.

‘Kan niet lang blijven,’ had hij geschreven. ‘Ik moet terug voordat ze iets vermoedt.’

‘Rijd voorzichtig,’ had ze geantwoord. ‘Ik hou van je.’

Mijn maag draaide zich om.

‘Nee,’ fluisterde ik.

Mijn moeders stem was scherp.

‘Hij reed die avond niet naar zijn grootouders,’ zei ze. ‘Hij reed naar huis vanaf zijn maîtresse.’

Ik keek naar mijn man.

‘Zeg me dat ze liegt,’ zei ik.

Dat deed hij niet. Hij begon gewoon te huilen.

‘Vóór het ongeluk,’ zei hij met een trillende stem, ‘was het… het was stom. Ik was stom. Jenna en ik… het duurde maar een paar maanden, meer niet.’

‘Een paar maanden,’ herhaalde ik.

‘Ik dacht dat ik van jullie allebei hield,’ zei hij ellendig. ‘Ik weet hoe dat klinkt. Ik was jong en egoïstisch.’

“Dus op de avond van het ongeluk was je op weg naar huis vanaf haar.”

Hij knikte, met zijn ogen dichtgeknepen.

“Ik was net bij haar weg toen ik op het ijs terechtkwam. Ik raakte in een slip. Ik werd wakker in het ziekenhuis.”

‘En het verhaal van de grootouders?’ vroeg ik.

“Ik raakte in paniek. Ik kende je. Ik wist dat als je dacht dat ik niets verkeerd had gedaan, je zou blijven. Je zou voor me vechten. En als je de waarheid wist…”

‘Ik had misschien wel weg kunnen gaan,’ besloot ik.

Hij knikte.

‘Dus je hebt gelogen,’ zei ik. ‘Je hebt me laten geloven dat je een onschuldig slachtoffer was. Je hebt me mijn leven laten verwoesten voor jou, gebaseerd op een leugen.’

“Ik was bang. Toen verstreek de tijd en voelde het alsof het te laat was. Elk jaar wordt het moeilijker om het je te vertellen. Ik haatte mezelf, maar ik kon het risico niet nemen om je te verliezen.”

Ik draaide me naar mijn moeder om.