Ik keerde hem de rug toe. Ik keek uit over de oceaan, donker, uitgestrekt en vrij.
‘Praat even met mijn juridische team, Mark,’ zei ik over mijn schouder. ‘Ze zitten in de lobby te wachten met de scheidingspapieren. En een uitzettingsbevel voor het huis.’
Hoofdstuk 5: De uitcheckprocedure
Ik heb ze niet zien vertrekken. Maar ik heb het wel gehoord.
Ik hoorde Jessica dreigende kreten uiten. Ik hoorde Mark smeken. Ik hoorde het gemompel van de andere gasten, het gefluister van « Heb je dat gezien? » en « Dat was de eigenaar. »
Ik ging zitten. Mijn benen voelden een beetje wankel aan, maar mijn hartslag was rustig.
Meneer Henderson kwam even later terug. Hij droeg een zilveren dienblad. Daarop lag een zachte, witte ochtendjas – geen dienstmeisjesuniform, maar een luxe spabadjas, geborduurd met gouden draad.
‘Ik heb de vrijheid genomen, mevrouw Vance,’ zei hij zachtjes. ‘De presidentiële suite is voor u klaargemaakt. En ik heb een vintage Bordeauxwijn in de kamer staan. Eentje die niet gemorst zal worden.’
Ik glimlachte en nam de warme handdoek aan die hij me aanbood om de wijn van mijn arm te deppen.
‘Dank je wel, Charles,’ zei ik. ‘Jij wist altijd al hoe je een puinhoop moest opruimen.’
Ondertussen, buiten de gouden kooi van The Azure, werd de harde realiteit ons pijnlijk duidelijk.
Mark en Jessica stonden op de stoeprand. Hun bagage, haastig ingepakt door de beveiliging, lag opgestapeld om hen heen. De vochtige lucht van Florida was veranderd in een stortbuien.
Marks Italiaanse pak was meteen doorweekt. Zijn haar plakte aan zijn schedel.
