Toen ik thuiskwam, kondigde ik mezelf niet aan. Ik wilde haar verrassen.

Ik stond in de deuropening van haar keuken met mijn koffer nog in mijn hand. De kamer leek kleiner dan ik me herinnerde. De koelkast zoemde luid, bedekt met oude magneten en een verbleekte Amerikaanse vlag.

Mijn moeder stond bij de wastafel, met hetzelfde bloemenschort aan dat ze al jaren had. Maar er was iets mis. Haar handen trilden. Haar schouders waren gebogen, niet alleen door haar leeftijd, maar ook door angst. Ik zag tranen over haar wangen glijden toen ze in het niets staarde.

‘Mam,’ zei ik zachtjes.

Ze draaide zich geschrokken om, en haar gezicht vertoonde een uitdrukking van schrik. Geen blijdschap. Geen opluchting. Angst.

‘Oh God… Daniel,’ fluisterde ze.

Verward snelde ik naar voren. « Mam, ik ben het. Ik ben thuis. »

In plaats van naar me toe te komen, greep ze zich vast aan het aanrecht om haar evenwicht te bewaren, haar ademhaling oppervlakkig. Haar ogen schoten langs me heen naar de gang, alsof ze bang was dat iemand anders het zou horen.

‘Je had niet zo terug moeten komen,’ zei ze, haar stem trillend.