Ruby gaf haar nog een brief.

Mijn liefste Mollie,
als je dit leest, ik ben er niet meer om zelf de bloemen te brengen. Maar ik wilde niet alleen stilte achterlaten.
Elke bloem hier is een zaterdagochtend. Elk blaadje is een belofte die is nagekomen.
Ik hield van je tot mijn laatste ademtocht – en zelfs daarna.
Altijd de jouwe, Thomas.

Oma drukte de brief tegen haar borst.

‘Het spijt me dat ik aan je getwijfeld heb,’ fluisterde ze.

Nu bezoeken we de tuin elke zaterdag.

We brengen thee. Boeken. Rust.

Soms neemt oma bloemen mee naar huis en zet ze in de vaas op tafel.

‘Hij is er nog steeds,’ zegt ze. ‘In elke bloem.’

En ze heeft gelijk.

Sommige liefdes verwelken.
Sommige liefdes blijven bestaan.
En sommige liefdes – zoals die van opa – blijven altijd bloeien.