Toen de eerste schok plaatsmaakte voor een aanhoudend gevoel van ongemak, begon de nieuwsgierigheid de overhand te nemen. Ik kon niet zomaar negeren wat ik had gevonden, en ik kon het ook niet weggooien zonder het te begrijpen. Dus deed ik wat de meeste mensen in zo’n situatie zouden doen: ik ging online op zoek naar antwoorden die mijn angsten zouden bevestigen of juist wegnemen. Uren verstreken terwijl ik door afbeeldingen scrolde, forumdiscussies las en vergelijkbare gevallen vergeleek die door anderen waren gedeeld die iets even verontrustends hadden meegemaakt. Het werd al snel duidelijk dat ik niet de enige was. Er waren talloze berichten van mensen die verpakt vlees hadden geopend en er iets onverwachts in hadden gevonden: vreemde texturen, ongewone vormen of stukken die er vreemd uitzagen en die dezelfde onmiddellijke reactie van walging en verwarring opriepen. Sommige verhalen waren overdreven, gevoed door angst en speculatie, terwijl andere gebaseerd waren op meer alledaagse verklaringen. Toch creëerde de enorme hoeveelheid van deze verhalen een overweldigend gevoel dat dit geen op zichzelf staand incident was. Het was een glimp van iets groters, iets waar de meeste consumenten nooit over nadenken totdat ze er direct mee geconfronteerd worden. Bij elke nieuwe vergelijking begon mijn perspectief enigszins te verschuiven, van paniek naar voorzichtige analyse. Het onbekende werd langzaam iets dat ik kon begrijpen, ook al was dat niet helemaal geruststellend.
