‘En mijn koffie?’ riep hij vanuit de deuropening, terwijl hij met meer energie dan hij me in weken had laten zien zijn riem rechtzette.

Ik gaf het hem.

‘Een kleine verrassing,’ zei ik, met een kalme glimlach.

Ik keek toe hoe hij dronk.

Eén slokje.
Twee.
Drie.

Hij maakte het zonder aarzeling af.

Dat deed meer pijn dan ik had verwacht… hij had al heel lang niets meer overhaast gedaan wat ik hem gaf.

‘Dus waar ga je heen, zo opgedoft en zo ruikend?’ vroeg ik, terwijl ik nonchalant tegen het frame leunde.

‘Vergadering,’ zei hij, terwijl hij zijn sleutels pakte. ‘Een belangrijke. Strategie… prognoses… synergie.’

Hij strooide met die woorden alsof ze enige betekenis hadden.

‘Synergie met kant?’ mompelde ik.

Maar hij was al vertrokken.

De deur ging dicht.

Stilte.

Ik keek op de klok.

Eén minuut.
Twee.
Vijf.

Ik zat aan tafel te wachten.

Tien minuten gingen voorbij.

En toen…

Perfecte timing.

« VERDOMME! » klonk er een schreeuw van buiten.

Ik glimlachte.

Ik stapte de veranda op met een zo onschuldig mogelijke uitdrukking op mijn gezicht.

Daar zat hij dan, voorovergebogen naast de auto, zijn buik vasthoudend alsof die elk moment kon bezwijken.

Hij strompelde naar het huis.