Ik had gehoopt op iets meer doordachts.
Iets dat dezelfde moeite weerspiegelde die ik in zijn cadeau had gestoken. Ik zette de fles opzij en zei tegen mezelf dat het niet uitmaakte, hoewel een deel van mij wenste dat het anders was geweest.
Slechts enkele weken later veranderde alles op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen. Mijn man overleed plotseling, waardoor er een stilte in ons hele huis viel.
Het horloge dat ik hem had gegeven lag onaangeroerd op zijn nachtkastje, alsof de tijd zelf had stilgestaan. In die eerste dagen van verdriet bleef ik onze laatste momenten samen herbeleven: zijn lach, onze gesprekken, zelfs die uitwisseling op de sterfdag.
De teleurstelling die ik aanvankelijk voelde, verdween langzaam en maakte plaats voor een dieper besef van hoe fragiel de tijd werkelijk is. Wat ooit belangrijk leek, deed er niet meer toe. Ik had alles gegeven om nog één gewone dag met hem door te brengen.
