Ik ben 69 jaar oud. Elke maand stuurt mijn zoon geld, maar ik ontvang nooit iets. Ik heb het stiekem uitgezocht en de beelden van de bewakingscamera’s van de bank hebben het hele gezin sprakeloos gemaakt.
‘Vergeef me, mam… vergeef me, lieverd…
Ik werd hebzuchtig. Ik zag hoeveel geld Jun stuurde en ik dacht dat je het voor hem bewaarde, voor als hij terugkwam…
En we hadden het zo moeilijk!
Daarom heb ik het gedaan… daarom heb ik het geld gepakt…’
Zijn woorden hebben me meer pijn gedaan dan wat dan ook.
Niet vanwege het geld…
maar vanwege het verraad.
Mijn zoon sloeg woedend met zijn vuist op tafel.
Je hebt mijn moeder lastiggevallen! Hoe kon je dat doen?
Ik greep zijn arm vast en begon te huilen.
‘Rustig maar, jongen. Geld is vervangbaar.
Maar als een gezin gebroken is… geneest die wond nooit.
Ik vraag maar één ding:
wees eerlijk.
Laat geld niet vernietigen wat je het meest dierbaar is.’
Het hele huis werd stil.
Mijn schoondochter barstte in tranen uit.
