Avery was voorzichtig met haar, maar niet afstandelijk. Dat was al vooruitgang.
Na acht maanden begon ik te denken dat ik het misschien wel aankon. Dat ik een partner kon hebben zonder te verliezen wat ik had opgebouwd.
Ik kocht een ring en stopte die in een klein doosje in de lade van mijn nachtkastje.
Misschien zou ik een metgezel kunnen hebben.
zonder te verliezen
die ik al had.
Op een avond stond Marisa ineens voor mijn deur, alsof ze net een misdaad had gezien. Ze zat in mijn woonkamer, met haar telefoon in de hand.
« Je dochter verbergt iets vreselijks voor je. Kijk hier eens naar! »
Op zijn scherm werden de beelden van de bewakingscamera afgespeeld. Een figuur met een capuchon kwam mijn kamer binnen, liep rechtstreeks naar de commode en opende de onderste lade. Daar bewaarde ik de kluis met noodgeld en Avery’s studierekeningdocumenten.
Op zijn scherm was de video te zien.
De persoon boog zich voorover, tikte een paar seconden op iets, waarna de kluis openging. Vervolgens greep de persoon een stapel bankbiljetten.
Ik hield mijn adem in. Marisa liet een ander filmpje zien. Dezelfde trui. Dezelfde lichaamsbouw.
‘Ik wilde het niet geloven,’ zei ze met een zachte maar scherpe stem. ‘Maar je dochter gedraagt zich de laatste tijd vreemd. En nu dit.’
Vervolgens pakte de persoon een stapel bankbiljetten.
Ik kon niet spreken. Mijn gedachten klampten zich vast aan elke mogelijke verklaring.
