Wanneer de stilte valt, verrijzen de muren.
Stapje voor stapje creëert het gebrek aan interactie een kloof. Eerst beschermen we onszelf ertegen, dan wordt het een gewoonte. Stilte nestelt zich erin, en op een dag lijkt het te laat om nog contact te zoeken. Deze onzichtbare muur, opgetrokken uit de angst voor afwijzing, weerhoudt ons er vaak van de warmte te ontvangen waar we zo wanhopig naar verlangen.
