Enkele maanden eerder, toen ik zag dat hij afstandelijker werd — laat thuiskwam, minder sprak, me aankeek alsof ik er al niet meer was — veranderde er iets in me.
Ik opende een aparte bankrekening op mijn eigen naam en stortte het grootste deel van mijn spaargeld daarop. Niet uit wraak, maar om te overleven.
Ik had me voorbereid op het ergste: medisch, emotioneel en financieel.
Maar op de dag dat hij wegging, besefte ik dat ik niet alles kwijt was geraakt – ik had gewoon ruimte gemaakt.
Herstellen werd meer dan alleen een fysieke reis. Ik bracht mijn dagen door in behandeling en mijn nachten met het heropbouwen van mezelf: mentaal, spiritueel en financieel.
Ik omringde me met mensen die niet voor mijn pijn wegliepen, maar er juist naast stonden.
