De woorden troffen me als een tweede schok.

Mijn vader – standvastig, betrouwbaar, de man die ik mijn hele leven had vertrouwd – die zoiets toegeeft? Even kon ik het verraad van mijn man niet eens bevatten, omdat mijn wereld compleet op zijn kop stond.

Ik voelde me twee keer op één middag verraden.

Maar nadat het aanvankelijke ongeloof was weggeëbd, sloop er iets anders binnen: angst.

Ik was zeven maanden zwanger. Mijn bloeddruk was al een tijdje instabiel. Ik sliep slecht. Mijn lichaam voelde fragiel aan. Mijn baby voelde ook fragiel aan.

En plotseling voelde het idee van rechtszalen, argumenten en emotionele strijd overweldigend aan.

Dus ik bleef.

Niet omdat ik mijn man heb vergeven. Dat heb ik niet. Helemaal niet.

Ik bleef omdat ik de kracht niet had om twee gevechten tegelijk te voeren: liefdesverdriet en een zwangerschap.

Ik zei tegen mezelf dat ik de komende maanden wel zou overleven. Ik zou eerst mijn kind beschermen. De rest zou ik later wel aanpakken.

Het werd stil maar gespannen in huis. Mijn man probeerde zich normaal te gedragen. Ik stopte met vragen stellen. Ik concentreerde me op doktersafspraken, zwangerschapsvitamines en het tellen van de schopjes.