Een ander soort liefde
Wat het meest opviel waren niet de grootse gebaren of dramatische emoties.
Het was hoe ontspannen ze leek.
Niet nerveus. Niet te veel mijn best doen.
Gewoon… zichzelf.
Toen we later samen zaten, koffie dronken en een gesprek voerden, realiseerde ik me iets wat ik eerder niet had begrepen:
Liefde komt niet altijd als een wervelwind.
Soms komt het zachtjes aan.
Geduldig.
Precies op het juiste moment.
Mijn moeder had niet gewacht tot iemand haar leven compleet zou maken; ze had zelf al een volwaardig leven opgebouwd.
Maar ze was niet gestopt met geloven dat er meer kon zijn.
