Later, terwijl we samen het avondeten klaarmaakten, vertelde hij me dat het een openbaring was geweest om in het schap met toiletartikelen te blijven. Niet uit schaamte, maar omdat hij zich realiseerde hoeveel beslissingen ik elke dag bijna automatisch nam.
Deze observatie leidde tot een gemoedelijk en oprecht gesprek over al die kleine, onzichtbare keuzes die een dag kenmerken. De keuzes die onopgemerkt blijven, maar wel energie kosten. Het was geen zwaar gesprek, maar gewoon een vriendelijke en zeer openhartige uitwisseling.
