Ik ben twee keer getrouwd geweest. Ik heb iemand begraven van wie ik zielsveel hield. Ik heb geleerd dat het verwerken van verlies niet betekent dat je stopt met liefhebben, maar dat je leert hoe je die liefde zonder schuldgevoel kunt voortzetten.
Peter zal altijd deel uitmaken van mijn verhaal. Hij gaf me twintig jaar, twee prachtige kinderen en een basis van vertrouwen en partnerschap die me gevormd heeft tot wie ik nu ben.
Maar hij is niet het einde van mijn verhaal.
Daniël is mijn tweede hoofdstuk – geen vervanging, geen correctie, maar een voortzetting.
En misschien is dat wel de waarheid die niemand je vertelt als je verdrinkt in verdriet: vooruitgaan betekent niet dat je iets achter je laat. Het betekent dat je je leven laat ontvouwen, zelfs als het er niet uitziet zoals je ooit had gepland.
Als je bang bent dat je te lang hebt gewacht, van de verkeerde persoon hebt gehouden of te veel fouten hebt gemaakt om geluk te verdienen, weet dan dit:
Het hart is veerkrachtig.
Het gaat kapot.
En het klinkt nog steeds geweldig.
Het vindt opnieuw liefde – niet ondanks het verleden, maar dankzij het verleden.
