Aanvankelijk grinnikte ze ongelovig, ervan uitgaande dat een van zijn vrienden zich aanstelde. Maar terwijl ze wakker naast hem lag, bleven de woorden in haar hoofd rondspoken, totdat ze met elk uur zwaarder op haar drukten.
De volgende ochtend vroeg ze naar het feest. Travis vertelde haar het gebruikelijke: borrels op kantoor, karaoke en daarna naar een club. Toen ze doorvroeg naar het bericht, fronste hij zijn wenkbrauwen. « Een van de jongens zal het wel gedaan hebben. Maak er geen drama van. »
Ze probeerde het te onderdrukken, maar het ongemak bleef hangen.
Toen ze haar moeder in vertrouwen nam, zuchtte haar moeder en zei: « Als je je zo veel zorgen maakt, installeer dan gewoon een gps-tracker in zijn auto. Voor je gemoedsrust. »
Micaela verzette zich aanvankelijk. Het voelde verkeerd. Maar een week later wonnen nieuwsgierigheid en angst het.
Dagenlang gebeurde er niets ongewoons, tot Travis op een donderdagavond belde om te zeggen dat hij voor de feestdagen laat zou moeten werken. Micaela keek op de tracker en voelde haar maag zich omdraaien. Hij was niet op kantoor. Hij reed richting een chique buurt die ze niet herkende.
Met een kloppend hart greep ze haar sleutels en volgde. Ze parkeerde onopvallend aan de overkant van de straat, tegenover een groot, prachtig verlicht huis, en wachtte. Twee uur verstreken voordat Travis eindelijk naar buiten kwam – met een glimlach. Een vrouw volgde hem naar buiten, sloeg haar armen om hem heen, kuste hem zachtjes en bleef nog even staan.
Haar borst trok samen. Onweerlegbaar bewijs.
