Een onverwacht… en stil bezoek
Het was juist midden in deze nachten dat ik haar voor het eerst opmerkte.
Een stil tienermeisje gaat naast mijn bed zitten. Ze praat niet veel, stelt geen vragen. Ze is er gewoon. Kalm, attent, geruststellend.
Nacht na nacht wordt deze aanwezigheid een herkenningspunt. Een vast punt in een wazig dagelijks leven.
Zonder lange zinnen uit te wisselen, ontstaat er een band. Soms zijn een blik of een paar woorden genoeg om mijn diepste angsten te verzachten.
Op een avond boog het jonge meisje zich zachtjes naar me toe en fluisterde:
« Wees sterk. Je zult weer lachen. »
Een simpele zin, maar eentje die klinkt als een belofte.
