Een overweldigend gevoel van eenzaamheid na een brute schok.
Na mijn ongeluk is elke dag hetzelfde. Liggend in een ziekenhuisbed verlies ik het besef van tijd. De lichten gaan nooit echt uit, het geluid van de apparaten markeert de uren en mijn nog steeds fragiele lichaam heeft moeite om het tempo bij te houden.
Maar het moeilijkste is niet alleen fysiek. Het is deze leegte om me heen.
Mijn geliefden zijn ver weg, het leven gaat elders verder, en ik blijf alleen achter met mijn gedachten. De nachten worden lang, bijna onwerkelijk, alsof ze in de lucht hangen.
Op die momenten besef ik hoeveel een simpele aanwezigheid alles kan veranderen.
