De vlucht
Tijdens een recente zakenreis betaalde ik $176 extra uit eigen zak voor een tweede stoel, zodat ik niet drie uur lang mijn excuses hoefde aan te bieden voor het innemen van ruimte. Ik ging vroeg aan boord, nam plaats bij het raam en op de middelste stoelen, en haalde diep adem – opgelucht, voor één keer, dat ik me geen last voelde.
Toen kwamen ze opdagen.
Een stel – hij zelfvoldaan, zij stralend – kwam de gang opgestegen en plofte neer op de stoel waarvoor ik had betaald.
‘Sorry,’ zei ik zo beleefd mogelijk, ‘ik heb beide stoelen gekocht.’
Ze lachten.
“Serieus? Je hebt er twee gekocht… speciaal voor jezelf ?”
‘Ja,’ antwoordde ik.
De man rolde met zijn ogen en ging toch zitten. « Nou ja, het is leeg, dus… »
Zijn vriendin mengde zich in het gesprek, vol gespeelde zoetheid en venijn:
“Het is niet zo erg. Je gedraagt je gewoon als een dikke eikel.”
Ik wilde verdwijnen. Ik wilde schreeuwen. In plaats daarvan glimlachte ik en zei:
“Prima. Houd de stoel maar.”
