Toch maakte de stille acceptatie door alle anderen het lastiger om het zomaar terzijde te schuiven.
Ik keek mijn man aan, niet zeker wat hij dacht, niet zeker of ik überhaupt iets moest zeggen.
Toen verraste hij me. Hij stond kalm en zonder boosheid op en pakte zijn jas. Zijn stem was vastberaden, respectvol maar vastberaden.
Hij zei dat de feestdagen bedoeld zijn om mensen samen te brengen, niet om iemand een gevoel van minderwaardigheid of veroordeling te geven. Hij legde uit dat ieders leven anders verloopt en dat liefde niet afhankelijk zou moeten zijn van het voldoen aan de verwachtingen van een ander.
