Er stond geen naam bij. Geen datum. Alleen die woorden.

Ik zat daar lange tijd, het briefje in mijn handen, en herbeleefde die stille nachten in mijn gedachten. Ik kon niet met zekerheid zeggen waar het vandaan kwam. Misschien van een medewerker die ik nooit officieel had ontmoet. Misschien een berichtje dat was binnengesmokkeld door iemand die meer zag dan alleen grafieken en vitale functies. Of misschien – heel misschien – was het iets wat ik zo hard nodig had dat mijn gedachten er vorm aan gaven.

Uiteindelijk was het antwoord minder belangrijk dan de impact.

Dat briefje ligt nu in mijn la, een herinnering dat aanmoediging vaak komt wanneer we het meest kwetsbaar zijn, soms zonder uitleg. En dat kracht zich niet altijd luidruchtig aankondigt – ze kan zachtjes ontwaken, door een vriendelijk woord, een stabiele aanwezigheid of een bericht dat je precies bereikt wanneer je het het meest nodig hebt.