‘En uw vrouw?’ vroeg ze.
Carlos keek naar beneden.
“Ze is zes maanden geleden overleden. Aan kanker. Ik heb het aan niemand op mijn werk verteld. Ik was bang… bang om mijn baan te verliezen.”
De zwaarte van zijn woorden vulde de kamer. Laura merkte nu alles op: de trillende handen, de versleten kleren, de spanning in zijn stem. Wat ze eerst onverantwoordelijkheid had genoemd, had ineens een andere betekenis.
« Mijn oudste is ziek, » voegde hij eraan toe. « Longontsteking. Het ging vannacht slechter met hem. Ik kon hem niet alleen laten. »
Zonder erbij na te denken liep Laura naar de andere kamer. Op het bed lag een mager kind dat moeite had met ademhalen, met naast hem een bijna leeg flesje medicijnen.
‘Waarom heb je hem niet naar het ziekenhuis gebracht?’ vroeg ze.
‘Ik heb geen verzekering,’ zei Carlos zachtjes.
Voor het eerst in jaren voelde Laura zich hulpeloos.
Ze pakte haar telefoon en belde. « Annuleer mijn afspraken, » zei ze tegen haar assistente. « En stuur onmiddellijk een kinderarts. »
Carlos probeerde te protesteren, maar ze hield hem tegen met een opgestoken hand. « Ik vraag het niet. »
Binnen een half uur arriveerde er een ambulance. De jongen werd naar een privékliniek gebracht en Laura volgde zonder aarzeling. De diagnose was ernstige longontsteking, maar wel behandelbaar. Ze ondertekende alle formulieren zonder ze te lezen.
Die nacht keerde Laura niet terug naar haar penthouse. Ze zat in een stijve stoel naast het ziekenhuisbed en keek hoe Carlos rechtop tegen de muur sliep. Toen hij wakker werd en vroeg waarom ze dit allemaal deed, trilde haar stem toen ze antwoordde.
