Eerst was het stil. Toen klonken er haastige voetstappen, kinderstemmen en het gehuil van een baby. Toen de deur eindelijk openging, verstijfde Laura.

Carlos stond daar met een baby in zijn armen, zijn gezicht bleek, zijn ogen vol vermoeidheid. Een klein kindje klemde zich vast aan zijn been, terwijl een ander haar argwanend gadesloeg vanachter de deurpost. Hij leek in niets op de stille, keurig geklede man die ze elke ochtend zag.

Het duurde even voordat hij haar herkende. Toen hij haar eenmaal herkende, verdween alle uitdrukking van zijn gezicht.

“M-Mevrouw Mendoza… ik had niet verwacht—”

Laura zei niets. De scène die zich voor haar afspeelde, strookte niet met het verhaal dat ze zich had voorgesteld. Er was geen sprake van luiheid, geen bedrog – alleen van vermoeidheid die uit zijn botten leek te sijpelen.

‘Mag ik binnenkomen?’ vroeg ze, haar stem vastberadener dan ze zich voelde.

Na een korte aarzeling stapte Carlos opzij.

Binnen was het huis krap, maar schoon. Veel te klein voor een gezin van die omvang. Een ratelende ventilator blies warme lucht door de kamer. In een hoek stond een wieg, schoolschriften en medicijnflesjes stonden dicht op elkaar op een klein tafeltje, en er lag half opgevouwen wasgoed in de buurt.

‘Het spijt me van de rommel,’ mompelde Carlos. ‘Gisteravond was zwaar.’

De baby huilde opnieuw. Vanuit een andere kamer klonk het geluid van een diepe, aanhoudende hoest.

‘Hoeveel kinderen?’ vroeg Laura zachtjes.

‘Vier,’ antwoordde hij. ‘De jongste is drie maanden oud.’

Ze hield haar adem in. Langzaam vielen de puzzelstukjes op hun plaats.