Een nalatenschap die de tand des tijds doorstaat.
Ik heb dat woord nooit tegen mijn stiefzus gezegd. Het was voor mij bedoeld, net als die ietwat kromme maar veerkrachtige cactus. Zelfs nu staat hij nog op mijn vensterbank, naar het licht toe gebogen, helemaal zichzelf.
Telkens als ik ernaar kijk, word ik eraan herinnerd dat de meest waardevolle nalatenschappen niet altijd in boeken of op muren te vinden zijn, maar in die eenvoudige gebaren die voortleven lang nadat degenen die ze verrichtten er niet meer zijn. Een les in stille overdracht.
Soms is een stille plant al genoeg om te begrijpen dat liefde veel langer meegaat dan woorden kunnen zeggen.
