Een stille maar vertrouwde aanwezigheid
Die avond zette ik het midden op mijn keukentafel. Het gele licht gaf het een doffe, bijna gewone uitstraling. Ik zat er lange tijd naar te kijken, zonder echt te weten waarom. En toen schoot me een gedachte te binnen: misschien was het wel het enige waar mijn vader zich onvoorwaardelijk aan had vastgeklampt.
Hij veranderde zelden zijn gewoontes. Hij was onopvallend en uitte zijn gevoelens door middel van eenvoudige, herhaalde gebaren. Hij geloofde meer in daden dan in grootse toespraken. Uiteindelijk leek de cactus erg op hem.
