Ik stapte uitgeput het vliegtuig in, vastbesloten me in mezelf terug te trekken en de wereld om me heen te negeren. Toen zag ik haar: een zwangere vrouw, een rij achter me, kalm en sereen ondanks de krappe stoelen en de constante beweging in de cabine. Ze klaagde niet. Ze vroeg niet om een voorkeursbehandeling. En toch, alleen al door haar aanwezigheid, maakte ze me ervan bewust hoe weinig aandacht ik aan anderen besteedde, behalve aan mezelf. Elke kleine beweging, elke ingehouden ademhaling, elk stil ongemak herinnerde me eraan dat mijn gemak niet het belangrijkste was in die ruimte.
