De ogen van de man fladderden open. « Ik… ik ben gevallen. »
Frede opende zijn waterfles en hielp hem voorzichtig te drinken. « Langzaam slokje voor slokje. »
De man hoestte en zuchtte toen. « Mijn naam is Bernard. Ik denk dat ik het niet gehaald heb. »
Keaton pakte zijn telefoon. « We moeten een ambulance bellen. »
Bernard schudde zwakjes zijn hoofd. « Nee, alsjeblieft. Help me gewoon overeind. »
Ze hielpen hem staan en ondersteunden zijn tengere lichaam tussen hen in. Hij voelde zich licht – te licht. Een korte wandeling over een zandpad bracht hen naar een oude, nauwelijks nog staande caravan, opgelapt met zeil en verroest metaal.
« Hier woon ik, » zei Bernard zachtjes, enigszins beschaamd.
Hij doorzocht zijn portemonnee, vond niets en haalde er toen een enkele appel uit. ‘Meer kan ik niet bieden.’
Frede schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Daar hebben we je niet voor geholpen.’
Bernards ogen vulden zich met tranen. ‘Jullie jongens zijn echt bijzonder.’
