Later die dag, toen we de boodschappen opruimden, zei hij dat hij me graag meer wilde helpen met de kleine klusjes die ik normaal gesproken alleen doe. Hij zei het niet uit schuldgevoel of verplichting, maar gewoon uit oprechtheid. Dat deed me beseffen hoeveel emotionele last ik met me meedroeg zonder het zelfs maar door te hebben. Zijn bereidheid om bij te springen ging niet over het boodschappenlijstje; het ging over samenwerking. Het liet me zien dat steun subtiel kan zijn en toch een betekenisvol verschil kan maken.
