Eenvoudige woorden, een schokkende waarheid
De brief was kort, maar intens ontroerend. Daarin legde ze uit dat ze oprecht van ons allemaal hield. Dat haar vertrek geen vlucht was voor een gebrek aan liefde, maar een wanhopige poging om zichzelf te redden. Ze sprak over een vage, moeilijk te benoemen angst: de angst om zichzelf te verliezen, om de controle over haar eigen leven kwijt te raken.
Het huwelijk, schreef ze, was een aanleiding geweest. Niet vanwege haar man, maar vanwege wat hij vertegenwoordigde: verwachtingen, rollen, een vooraf bepaald leven waarin ze zichzelf niet meer herkende. Omdat ze deze onrust niet onder woorden kon brengen, had ze gekozen voor stilte en afstand.
