‘Hij zei dat je na je scheiding een soort inzinking had gehad,’ vervolgde Drew voorzichtig maar eerlijk, ‘dat het veranderen van je naam onderdeel was van een waanvoorstelling, en dat de familie zich zorgen maakte dat je een nieuwe relatie zou aangaan omdat je nog steeds kwetsbaar was.’
Ik zat daar in verbijsterde stilte, de vrolijke kerstversieringen om ons heen leken ineens smakeloos en nep. Niet alleen had mijn familie me buitengesloten van Kerstmis, maar mijn eigen broer had achter mijn rug om mijn vriend gewaarschuwd dat ik gek was.
‘Wat heb je tegen hem gezegd?’ vroeg ik uiteindelijk.
Drews gezichtsuitdrukking verzachtte. « Ik vertelde hem dat de Jana die ik ken de sterkste en meest evenwichtige persoon is die ik ooit heb ontmoet, en dat alles wat er in zijn verleden is gebeurd, iets is wat hij met mij mag delen wanneer hij er klaar voor is. »
De tranen sprongen me in de ogen, maar ik hield ze tegen. Ik zou niet huilen – niet hier, niet in dit drukke winkelcentrum, drie dagen voor Kerstmis.
‘Het spijt me zo dat ik het je niet meteen heb verteld,’ vervolgde Drew. ‘Ik was boos en wilde er met je over praten, maar je was zo enthousiast over Kerstmis en het ontmoeten van iedereen, en ik wilde dat niet voor je verpesten.’
Ik schudde mijn hoofd. « Jij hebt niets verpest. Zij hebben het gedaan. »
Ik keek weer naar mijn telefoon, naar het bericht dat me zo achteloos van de vakantie van mijn familie had weggestuurd. De schok maakte plaats voor een kille vastberadenheid.
“Ik moet met Craig praten.”
Ik belde Craig vanuit de auto. Drew had aangeboden te rijden, omdat hij zag hoe overstuur ik was, en ik was dankbaar voor de kans om me op het gesprek te kunnen concentreren.
Craig nam na vier keer overgaan op, met een voorzichtige stem. « Hé, hoe gaat het? »
‘Je hebt Drew vorige week gebeld,’ zei ik, zonder me druk te maken om beleefdheden.
Er viel een stilte. « Oh. Hij heeft je dat verteld. »
‘Ja, dat heeft hij me verteld,’ zei ik. ‘Hij vertelde me ook wat jij zei: dat ik een zenuwinstorting had gehad, dat het veranderen van mijn naam waanideeën waren, dat ik fragiel ben. Wat ik wil weten is waarom je die dingen over me zegt, en waarom je het nodig vond om mijn vriend achter mijn rug om te waarschuwen.’
Craigs stem klonk gespannen. « Janna… Juist, Jana. Sorry. » Hij klonk helemaal niet verontschuldigend. « De familie maakt zich zorgen, oké? Je bent jezelf niet meer sinds de scheiding. »
“Ik ben meer mezelf geweest dan gedurende de hele tijd dat ik met Tyler getrouwd was.”
‘Kijk, dat is precies wat ik bedoel,’ zei Craig. ‘Jullie hebben de geschiedenis van jullie huwelijk volledig herschreven. Jullie waren een fantastisch stel. Iedereen heeft dat gezien.’
Ik klemde de telefoon steviger vast. « Iedereen heeft gezien wat Tyler wilde dat ze zagen. »
‘Mama en papa vroegen ons om met Kerstmis een soort interventie te organiseren,’ vervolgde Craig, mijn opmerking negerend. ‘Ze dachten dat het zou helpen als we als gezin onze zorgen samen zouden uiten. Maar toen zei je dat je je nieuwe vriend mee zou nemen, en we vonden het gewoon niet gepast om dat te doen met een vreemde erbij.’
‘Dus in plaats daarvan,’ zei ik, ‘besloten jullie me volledig buiten te sluiten en Drew te waarschuwen dat ik geestelijk instabiel ben.’
‘Niemand heeft gezegd dat hij geestelijk instabiel is,’ protesteerde Craig.
‘Je hebt het zelf al gesuggereerd,’ zei ik. ‘En hoe lang heb je het al over mij in een aparte groepschat?’
De stilte aan de andere kant van de lijn bevestigde mijn vermoeden.
‘Hoe lang nog, Craig?’
‘Ik weet het niet,’ zei hij uiteindelijk. ‘Misschien een paar maanden.’
‘Over welk onvoorspelbaar gedrag maken jullie je dan zo druk?’ vroeg ik. ‘Geef me eens een concreet voorbeeld.’
Nog een pauze.
“Nou ja… om te beginnen die hele naamswijziging.”
“Ik heb mijn naam twee jaar geleden officieel laten veranderen.”
‘Precies,’ zei Craig, alsof hij een punt had gemaakt. ‘Normale mensen veranderen hun naam niet zomaar. Paula—ik bedoel, Janna, sorry.’
Ik hoorde de onoprechtheid in zijn stem. Het ging niet om vergeten. Het ging erom dat hij mijn keuze weigerde te erkennen.
‘Wat nog meer?’, vroeg ik.
“Je hebt alle contact met mensen verbroken. Je praat bijna niet meer met je ouders.”
“Ik bel ze elke zondag.”
“Je hebt je kledingstijl, je haar en je vrienden veranderd. Je bent gestopt met zingen in het kerkkoor. Je hebt het huis dat jij en Tyler samen hadden gebouwd verkocht en bent naar dat kleine appartementje in het centrum verhuisd. Je bent niet meer de zus met wie ik ben opgegroeid.”
‘Ik hoef niet voor altijd dezelfde persoon te blijven, Craig,’ zei ik. ‘Mensen groeien en veranderen.’
“Kijk, we willen gewoon het beste voor je.”
‘Nee,’ zei ik. ‘Je wilt dat ik weer word wie ik vroeger was. Die persoon bestaat niet meer.’
Voordat Craig kon reageren, kreeg ik alweer een telefoontje.
“Allison, ik moet gaan. Allison belt.”
“Paula, wacht even—”
Ik hing op en nam Allisons telefoontje aan.
‘Hé, hé,’ zei Allison met een geforceerd opgewekte stem. ‘Even checken. Gaat het goed met je?’
Ik kende deze routine. Allison maakte zich er niet echt druk om. Ze wilde roddels over het drama, zodat ze de rest van de familie erover kon vertellen.
‘Het gaat goed met me,’ zei ik. ‘Waarom zou het niet goed met me gaan?’
“Nou, na dat berichtje van papa wilde ik gewoon even zeker weten dat je niet boos was.”
‘Waarom zou je denken dat ik boos zou zijn,’ zei ik, ‘omdat mijn eigen familie me niet heeft uitgenodigd voor Kerstmis, terwijl mijn broer en zus het juist goedkeuren?’
‘Zo zit het niet,’ zei Allison snel. ‘We dachten gewoon dat je dit jaar misschien wel even een pauze van al die familiedingen kon gebruiken. Je weet hoe intens het kan zijn.’
‘Dat is niet wat Craig zei,’ antwoordde ik. ‘Hij zei dat je een interventie aan het plannen was.’
Allison zweeg even.
