Tekenen die verschijnen zonder dat je het beseft.
Het eerste wat verandert, bijna onmerkbaar, is de aandacht . Niet het soort aandacht dat twee dagen duurt en dan verdwijnt, maar de kalme, gefocuste aandacht die geen applaus vereist. Het herinnert je aan details die je niet eens belangrijk vond: hoe je je koffie ‘s ochtends drinkt, wat je irriteert na een zware dag, over welk onderwerp je ogen gaan stralen als je praat. Het gaat niet om mechanisch memoriseren, maar om oprechte interesse.
Dan zijn er nog die routinematige micro-aanpassingen die niet met veel tamtam worden aangekondigd. Het schema buigt een beetje om je tegemoet te komen. Er wordt ruimte gecreëerd. Iemand die niets diepgaand voelt, verplaatst niet onbewust het zwaartepunt van zijn dag voor iemand anders.
