2. De verlammende angst dat « dit mijn allerlaatste kans is »
Een relatiebreuk doormaken als je twintig bent doet onbeschrijflijk veel pijn, maar doorgaans ben je veerkrachtig en sta je relatief snel weer op je voeten. Boven de zestig sluipt er bij velen echter een bijzonder beangstigende, donkere gedachte in het achterhoofd: « Wat als dit het is? Wat als ik hierna nooit meer een levenspartner zal vinden en de rest van mijn leven alleen blijf? »
Deze specifieke angst is ontzettend gevaarlijk, omdat het je rationele oordeelsvermogen volledig kan vertroebelen en vervormen. Door deze sluimerende paniek over de toekomst gebeuren er een aantal dingen:
-
Signalen worden genegeerd: Belangrijke waarschuwingssignalen (de zogenaamde ‘red flags’) in het gedrag van de ander worden bewust of onbewust genegeerd of goedgepraat.
-
Zaken gaan te snel: Grote stappen in de relatie, zoals samenwonen of toezeggingen doen, worden in een veel te hoog tempo genomen.
-
Roze bril: Je gaat iemand die je eigenlijk nog maar nauwelijks kent, compleet idealiseren en op een voetstuk plaatsen.
Als je jezelf wijsmaakt dat deze relatie absoluut je allerlaatste kans op geluk is, ga je grenzen overschrijden. Je slikt gedrag dat je normaal gesproken nooit zou tolereren, en je blijft veel te lang hangen in een relatie waarin je eigenlijk helemaal niet goed of respectvol wordt behandeld.
