1. Een diepe eenzaamheid verwarren met ware liefde
Veel mensen boven de zestig hebben al te maken gehad met aanzienlijke verliezen en ingrijpende levensveranderingen. Denk aan de pijn van een echtscheiding, het intense verdriet van weduwschap, het verwateren van dierbare vriendschappen, of simpelweg het feit dat de kinderen volwassen zijn geworden en inmiddels hun eigen, drukke leven leiden (het lege-nestsyndroom). De eenzaamheid is in deze levensfase vaak niet zomaar een vluchtig gevoel dat af en toe de kop opsteekt; het kan transformeren in een constante, diep knagende leegte.
Wanneer er precies in die kwetsbare periode plotseling iemand in je leven opduikt die buitengewoon attent is, vriendelijk doet en je oprechte aandacht geeft, vertaalt het menselijk brein deze plotselinge verlichting van pijn en isolatie heel vaak als ‘liefde’. Echter, in veel van deze gevallen is er helemaal geen sprake van authentieke liefde, maar eerder van een wanhopige, psychologische behoefte aan nabijheid en bevestiging.
Ik heb in mijn praktijk talloze sterke, intelligente en zelfstandige mensen gezien die langzaam in toxische of simpelweg slechte relaties weggleden. Waarom? Omdat de plotselinge aandacht en de zorgzame houding van de ander eindelijk een gapende emotionele leegte leken op te vullen. Het is echter een illusie: een chronische eenzaamheid los je niet duurzaam op met een overhaaste, intense romance. Echte eenzaamheid wordt verlicht door het vinden van betekenis in je dagelijks leven, door een sterk sociaal netwerk, door het uitoefenen van hobby’s en door de steun van goede vrienden. Als je al je emotionele behoeften en je volledige geluk in de handen van één enkele, nieuwe persoon legt, maak je jezelf extreem kwetsbaar en afhankelijk. Hierdoor wordt het voor de ander veel gemakkelijker om je ongemerkt te manipuleren of te sturen.
