‘Nou, pap,’ fluisterde ik, terwijl ik de envelop in mijn handen omdraaide. ‘Het lijkt erop dat je me nog een laatste verrassing hebt gegeven.’
Aaliyah arriveerde precies op het afgesproken tijdstip, met haar juridische aktentas in de ene hand en een fles wijn in de andere. « Ik dacht dat we dit misschien nodig zouden hebben, » zei ze, terwijl ze de wijn omhoog hield en de studeerkamer van haar vader binnenliep.
Ik hield de ongeopende envelop nog steeds vast, zittend op de rand van de leren fauteuil van mijn vader. De kamer rook naar zijn pijptabak en oude boeken, een geur die ik niet wilde kwijtraken door de door Haley beloofde verbouwingen.
‘Heb je hem nog niet opengemaakt?’ Aaliyah knikte naar de envelop en zette haar aktetas neer.
‘Ik wilde op je wachten,’ zei ik. ‘Na wat Haley zei over Jesaja die hen hielp…’
‘Doe het open,’ drong Aaliyah aan, terwijl ze twee royale glazen wijn inschonk. ‘Je vader was heel specifiek over bepaalde dingen die op bepaalde momenten onthuld moesten worden.’
Ik keek op. « Wat bedoel je? »
Ze gaf me een glas. « Open de brief, Madeline. »
Met trillende vingers verbrak ik de verzegeling. Binnenin bevond zich een enkel vel papier en een kleine, sierlijke sleutel.
‘Lieve Maddie,’ las ik hardop, terwijl de stem van mijn vader in mijn hoofd nagalmde. ‘Als je dit leest, dan heeft iemand al een poging gedaan om het landgoed in te pikken. Omdat ik de menselijke natuur ken, denk ik dat het Haley is. Ze deed me altijd denken aan een haai: alleen maar tanden en geen ziel.’
Aaliyah snoof in haar wijnglas.
“De bijgevoegde sleutel opent de onderste lade van mijn bureau. Daarin vind je alles wat je nodig hebt om te beschermen wat van jou is. Onthoud wat ik je over schaken heb geleerd: soms moet je een pion opofferen om de dame te beschermen. Liefs, papa.”
Ik keek op naar Aaliyah, die al naar het bureau liep. ‘Wist jij hiervan?’
‘Ik heb hem geholpen met de installatie,’ gaf ze toe, terwijl ze gebaarde dat ik de sleutel moest gebruiken. ‘Je vader kwam zes maanden geleden bij me, vlak na zijn diagnose. Hij wist precies hoe het zou aflopen.’
De lade ging met een zachte klik open. Binnenin bevonden zich een dikke manilla-envelop en een usb-stick.
‘Voordat je daarnaar kijkt,’ zei Aaliyah, terwijl ze op de rand van het bureau ging zitten, ‘is er iets wat je moet weten over de voorlezing van het testament morgen. Je vader heeft drie dagen voor zijn dood een codicil toegevoegd.’
“Een wat?”
“Een wijziging van het testament. En geloof me, dat gaat alles veranderen.”
Ik spreidde de inhoud van de manilla-envelop over mijn bureau uit. Er kwamen tientallen foto’s uit: Haley die iemand ontmoette op een donkere parkeerplaats; Holden die een advocatenkantoor binnenliep dat niet van Aaliyah was; bankafschriften; uitgeprinte e-mails.
« Heeft papa ze laten onderzoeken? »
‘Beter,’ zei Aaliyah met een scherpe glimlach. ‘Hij liet ze volgen. Op die USB-stick staan videobeelden van Haley die probeert de verpleegster van je vader om te kopen voor informatie over zijn testament, twee dagen voordat hij stierf.’
Mijn handen trilden toen ik een van de foto’s oppakte. « Is dat… Isaiah die Haley ontmoet? »
‘Drie weken voor het overlijden van je vader,’ bevestigde Aaliyah. ‘Maar kijk eens naar zijn gezicht op de volgende foto.’ Op de tweede foto was mijn broer te zien die de vergadering verliet, met een uitdrukking van walging op zijn gezicht. Hij hield iets vast wat op een cheque leek.
« Hij bewaarde de cheque als bewijs, » legde Aaliyah uit. « Hij bracht hem meteen naar je vader. Toen wist Miles dat hij snel moest handelen. »
“Maar Haley zei dat Jesaja hen hielp.”
‘Je broer speelt een gevaarlijk spel, Madeline. Hij geeft ze net genoeg informatie om ze zelfverzekerd te houden, terwijl hij je vader helpt bewijs te verzamelen voor hun samenzwering.’
Ik zakte terug in de stoel, mijn gedachten tolden. « Waarom heeft hij het me niet verteld? »
‘Omdat Haley eerst haar kaarten op tafel moest leggen,’ zei Aaliyah terwijl ze wat papieren uit haar aktentas haalde. ‘Morgen, als ik het testament voorlees, zullen Haley en Holden denken dat ze gewonnen hebben. Bij de eerste lezing zullen ze een aanzienlijk deel van de nalatenschap krijgen.’
‘Wat?!’ Ik sprong zo snel op dat mijn wijnglas omviel en het tapijt rood kleurde.
