Ze keek me recht in de ogen en zei: « Hier zul je spijt van krijgen. »
Destijds wuifde ik het weg als puberale woede.
De volgende ochtend stond ik als versteend toen ik de woonkamer binnenliep en haar daar rustig zag zitten met een ingepakte koffer naast zich.
Haar ogen waren rood van het huilen.
Ze keek me aan en fluisterde: « Mam, ik heb niet meer het gevoel dat dit mijn thuis is. »
Mijn hart was gebroken.
Toen besefte ik dat ze niet alleen boos was over het geld.
Voor haar was dat geld niet alleen een financiële last, maar ook de laatste tastbare herinnering aan haar overleden vader, en een symbool van zijn liefde en zorg voor haar toekomst.
Door het voor iemand anders te gebruiken, had ik onbewust haar vertrouwen geschonden.
Ik ging naast haar zitten, hield haar trillende handen vast en barstte in tranen uit.
Ik vertelde haar hoe ontzettend spijt het me deed en dat ik haar nooit pijn had willen doen.
