De onzichtbare last van verdriet
Na zo’n beproeving ben ik niet meer dezelfde. Soms probeer ik door te gaan alsof er niets is gebeurd, maar één ding is zeker: niets zal ooit meer hetzelfde zijn.
Verdriet uit zich op duizend manieren: vermoeidheid, desoriëntatie, moeite om de toekomst in te schatten… Het slaat soms onverwacht toe.
In mijn relatie zorgde dit voor afstand. We gingen allebei in ons eigen tempo verder, met onze eigen emoties, totdat we geen verbinding meer konden maken.
Een aanwezigheid die alles verandert.
Juist op de moeilijkste momenten kan een enkel gebaar soms al het verschil maken: een uitgestoken hand, een vriendelijk woord, een oprechte aanwezigheid.
Het waren die momenten waarop ik de kracht van menselijke verbondenheid begreep. Deze dokter werd een baken, een anker in een tijd van grote chaos.
Zijn steun, hoe discreet ook, zaaide een essentieel zaadje: dat van blijvende hoop .
