In dezelfde doos zaten bonnetjes, aantekeningen en oude foto’s – bewijs dat ze ooit van plan was geweest een klein fonds voor hem op te richten.
Ze heeft het papierwerk nooit afgerond. In plaats daarvan bracht ze haar laatste maanden door met pogingen om de relatie te herstellen, iets wat hij pas besefte toen hij haar schriftelijke excuses las.
Ik liet hem praten, liet hem alle emoties die hem overspoelden eruit gooien. Toen vertelde ik hem eerlijk: de brief was niet bedoeld om hem te kwetsen.
Het was simpelweg haar manier om haar dankbaarheid te uiten, op de enige veilige en stille manier die ze voor ogen had.
Er was geen verborgen agenda, niets om over te discussiëren, niemand om de schuld van te geven. Gewoon de waarheid die ze ons beiden wilde laten weten.
Wat ze bovenal hoopte, was dat hij zou begrijpen hoe snel de tijd voorbijgaat – en hoe belangrijk het is om er te zijn voor de mensen om wie we geven, zolang we daar nog de kans toe hebben.
Haar woorden waren haar laatste poging om hem te bereiken.
