Ernesto’s poot van de tablet ontmoette een bijna ceremonie terwijl hij de tafel volgde, en hij wist ook dat hij ons geen video voorlegde, maar een ontgrendelde granaat.
Doña Elvira strekte haar rug, kneep met twee vingers in de parels en veinsde een serene rust die slechts duurde tot de opname begon.
Op het scherm werd de privékamer vanuit een andere hoek getoond, breder, kouder, eerlijker dan welke versie ze ook met mooie woorden hadden kunnen verzinnen.
Eerst verscheen Doña Elvira, die veertig minuten voor onze reservering alleen binnenkwam, gekleed in een beige jas, met een zwarte tas en met die tevreden blik van een vrouw die al weet dat ze de touwtjes in handen heeft.
Hij ging zitten, wenkte de ober met een nonchalant gebaar en bestelde drie flessen premiumwijn, twee schalen oesters, een speciaal stuk vlees dat niet op de menukaart stond en een fles zeer dure cognac.
Tot dan toe voelde ik alleen maar woede.
Toen kwam het ergste.
Het geluid uit de kamer werd niet opgenomen, maar de camerahoek liet perfect zien hoe ze een klein notitieboekje uit haar tas haalde, er iets in schreef en het vervolgens aan de ober op haar telefoon liet zien.
Ernesto raakte het scherm aan en vergrootte de afbeelding.
Hoewel het chatgesprek wazig was, waren er toch een aantal zinnen te onderscheiden.
Mijn maag trok samen.
Rodrigo mompelde iets binnensmonds, maar niemand schonk hem aandacht.
De opname werd voortgezet.
Doña Elvira ontving vervolgens een andere man die niet tot onze groep behoorde.
Een donkerharige man, gekleed in een blauwe jas, met een zeer korte baard en een enorm horloge dat eruitzag alsof het speciaal was gekocht om makkelijk te beïnvloeden mensen te intimideren.
Hij ging tegenover haar zitten.
Ze spraken minder dan vijf minuten.
