Meer dan tien jaar lang heb ik vanuit de schaduw over het landgoed van de familie Dubois gewaakt, aandachtig voor elk detail en elke stilte, zonder ooit echt te bestaan in de ogen van de familie.
Ruim tien jaar lang werkte ik als verzorger op het landgoed van de familie Dubois. Op dat uitgestrekte terrein was ik overal, maar tegelijkertijd bijna onzichtbaar. Ik kende de routines in huis, de ochtendstilte, de onuitgesproken pijntjes en kwaaltjes. Mijn rol was om zorg te verlenen, zonder ooit echt te bestaan in de ogen van de familie.
Een lastige man en een gespannen begin.
Toen ik aankwam, was meneer Dubois lastig. Hij weigerde vaak mijn hulp en maakte van zijn zorg een ware beproeving. Soms vroeg ik me af of ik er wel goed aan had gedaan om te blijven, maar iets in mij dwong me om door te zetten.
