Een herinnering aan het ouderschap die laat zien hoeveel de tijden zijn veranderd.
Sommige jeugdherinneringen blijven levendig, niet omdat ze dramatisch waren, maar omdat ze op subtiele wijze laten zien hoe anders het leven vroeger was. Een van die herinneringen – simpel, verrassend en bijna ongelooflijk voor jonge ouders van nu – gaat over iets zo alledaags als luiers verschonen.
Het is een herinnering aan hoeveel de opvoeding in één generatie is veranderd.
Voordat wegwerpluiers algemeen verkrijgbaar of betaalbaar waren, waren stoffen luiers de norm. En stoffen luiers waren niet bepaald handig. Ze betekenden spoelen, uitwringen, schrobben, weken en eindeloze wasbeurten. Ouder zijn was niet gestroomlijnd; het was fysiek, repetitief en onophoudelijk.
Centraal in deze herinnering staat de moeder van de schrijver en haar onveranderlijke dagelijkse routine.
