Als een luier vies was, aarzelde ze niet en klaagde ze niet. Ze spoelde hem direct in het toilet, wrong hem met de hand uit en gooide hem in een luieremmer om te wachten tot de wasdag. Het was een vies klusje, vaak onaangenaam, en volkomen onvermijdelijk. Toch deed ze het met efficiëntie en stille vastberadenheid – het soort vastberadenheid dat zo kenmerkend was voor veel ouders uit die tijd.
Wat vandaag de dag schokkend of onhygiënisch klinkt, was destijds gewoon praktisch. Toiletwater was voorhanden, luieremmers hielden geurtjes tegen en wasmachines werden niet voor één kledingstuk gebruikt. Je wachtte tot er genoeg luiers waren om de moeite te rechtvaardigen.
Wanneer dit verhaal nu verteld wordt, zijn de reacties bijna altijd hetzelfde: ongeloof, gelach en een vleugje afschuw. Moderne ouders kunnen zich moeilijk een leven voorstellen zonder wegwerpluiers, billendoekjes, luchtdichte luieremmers of energiezuinige wasmachines. De hulpmiddelen voor het ouderschap zijn drastisch veranderd, ook al is de emotionele belasting van de taak hetzelfde gebleven.
