Toen vriendelijkheid meer zei dan woorden
Een bejaarde vrouw – al ver in de tachtig – stond voor me in de rij, met een klein doosje ontbijtgranen en een pak melk in haar handen.
Haar lichaam zag er fragiel uit, alsof rechtop staan haar moeite kostte. Ze leunde zwaar tegen het aanrecht en pauzeerde even om op adem te komen. Ik had alleen een blikje frisdrank vast.
Ze draaide zich om, zag mijn enige voorwerp en glimlachte.
‘Ga maar voor, jongen,’ zei ze zachtjes.
Dat simpele gebaar ontroerde me meer dan ik had verwacht.
Dus bedacht ik een stil plan.
Ik betaalde voor mijn frisdrank en deed alsof ik met mijn portemonnee aan het rommelen was, terwijl ik in mijn zakken tastte alsof ik iets belangrijks vergeten was. Ik stapte opzij, maar bleef dichtbij. Vanuit mijn ooghoek keek ik naar haar. Haar handen trilden lichtjes toen ze de cornflakesdoos rechtzette. Haar glimlach was niet geforceerd – het was de glimlach die voortkomt uit een leven lang onnadenkend voor vriendelijkheid kiezen.
