We liepen samen de winkel uit en de avondlucht voelde lichter aan.
Ze bleef vlak bij de deur staan, keek me aan en vroeg waarom ik het had gedaan. Ik vertelde haar de waarheid: dat haar kleine daad van vriendelijkheid me eraan had herinnerd hoe gemakkelijk het is om zachtaardig te zijn, en hoe zeldzaam die zachtaardigheid soms aanvoelt in een drukke wereld.
Ze knikte langzaam, haar ogen glinsterden, en zei dat ze hoopte dat ik dat ooit ook voor iemand anders zou doen. Voordat we afscheid namen, legde ze haar hand op mijn arm – stevig en warm – alsof ze de les bezegelde.
Op weg naar huis besefte ik dat het plan helemaal niet zo slim was geweest. Het was simpel, bijna voor de hand liggend, en toch veranderde het de hele sfeer van mijn dag.
