Ik was tien jaar oud toen mijn moeder hertrouwde, en eerlijk gezegd maakte ik het niemand makkelijk – al helemaal Jim niet. Hij voelde zich een buitenstaander die plotseling midden in onze wereld was beland, iemand van wie verwacht werd dat hij een plek zou innemen waarvan ik vond dat niemand daar recht op had. Ik bleef op mijn hoede, ervan overtuigd dat hij nooit meer zou kunnen zijn dan de nieuwe echtgenoot van mijn moeder.
Die winter organiseerde mijn school het jaarlijkse kerstconcert. Op de een of andere manier was ik uitgekozen voor een kleine solo. Mijn moeder had die avond een late dienst en kon er niet bij zijn, dus terwijl de podiumlichten mijn gezicht verwarmden en de zaal gonsde van het gefluister van families, overviel de eenzaamheid me als een golf. Mijn handpalmen waren klam, mijn stem zat vast in mijn keel en ik was er zeker van dat ik voor iedereen in elkaar zou storten.
Toen, helemaal achter in de zaal, klonk er een luid gejuich door de stilte.
