Ik ben 69 jaar oud. Elke maand stuurt mijn zoon geld, maar ik ontvang nooit iets. Ik heb het stiekem uitgezocht en de beveiligingscamera’s van de bank hebben het hele gezin sprakeloos gemaakt…
Het is vreemd. Het is al bijna een jaar geleden en ik heb nog geen cent ontvangen. Ik ben nog steeds afhankelijk van mijn staatspensioen, dat nauwelijks genoeg is om in mijn basisbehoeften te voorzien.
Ik ben 69 jaar oud, en hoewel mijn jongste zoon elke maand geld op mijn rekening stort, zie ik er nooit een cent van. Ik ben stiekem op onderzoek uitgegaan… en de bewakingscamera’s van de bank hebben mijn hele familie sprakeloos gemaakt.
Sinds het overlijden van mijn man woon ik samen met mijn oudste zoon en schoondochter in ons bescheiden huis in de staat.
Mijn jongste zoon, Jun, werkt in het buitenland. Sinds hij weg is, belt hij me steeds op en zegt:
“Mam, maak je geen zorgen. Ik maak elke maand geld over naar je rekening. Gebruik het voor je uitgaven, voor alles wat je nodig hebt.”
Die woorden gaven me rust.
Maar er is bijna een jaar voorbijgegaan… en ik heb geen cent gezien. Ik woon nog steeds alleen van mijn ouderdomspensioen.
Telkens als ik het vroeg, zei mijn schoondochter:
“Oma, je wordt oud… je geeft bijna niets meer uit. Wij zorgen voor je.”
Het klonk lief… het klonk oprecht…
maar iets in mij was al maanden onrustig.
Op een dag besloot ik Jun te bellen.
‘Zoon, is er iets mis? Waarom heb ik niets ontvangen van wat je me hebt gestuurd?’
Hij verstijfde.
