Het kussen op de bank

Toen de stilte introk

Nadat onze dochter naar de universiteit was vertrokken, werd het niet alleen stiller in huis.

Het is veranderd.

Travis is veranderd.

Hij zakte weg in de bank alsof dat de enige plek op aarde was die nog over was. Het oude Lakers-kussen rustte permanent tegen zijn borst, als een pantser. Hij lachte niet meer om mijn grappen. Hij vroeg niet meer hoe mijn dag was geweest. Sommige ochtenden keek hij nauwelijks op van zijn koffiebeker.

Ik heb alles geprobeerd.

Filmavonden.
Dinerreserveringen.
Lange wandelingen na zonsondergang.

Niets bereikte hem.

Op een zondag snauwde hij me af vanwege pannenkoeken – pannenkoeken die hij vroeger elk weekend bestelde. Die avond kwam hij niet eens naar bed. Hij viel in slaap op de bank, met zijn armen stevig om datzelfde versleten kussen geklemd.

De afstand tussen ons was niet hoorbaar.

Het was verstikkend.