Het ochtendlicht was zacht, nog grijs in de schemering, toen ik zijn warme adem tegen mijn oor voelde. « Ik heb een verrassing voor je… beneden, » fluisterde hij, zijn stem met die vertrouwde mix van ondeugendheid en tederheid. Mijn hart maakte een sprongetje. Gisteren was mijn vijftigste verjaardag, een mijlpaal die me al maanden zwaar op het hart lag. Ik had er tegenop gezien, er met een ongemakkelijk gevoel naar afgeteld, denkend aan hoe mijn ouders en grootouders allemaal hun laatste levensfase in dit decennium hadden beleefd. Maar nu, door zijn woorden, voelde ik een sprankje hoop. Misschien had hij iets bedacht om de pijn te verzachten, iets om me eraan te herinneren dat het leven op je vijftigste nog steeds vol wonderen kon zijn.
